एघार वर्षअघि घर्तीको गाउँमा बिजुली भर्खर पुगेको थियो। खुसीको त्यो घडी उनका लागि दुःखान्त बन्न पुग्यो। बिजुलीको तारसँग जोडिँदा उनले दुवै हात गुमाए। त्यतिबेला उनी सानै थिए, र त्यो घटनाले उनको बाँकी जिन्दगी नै फेरिदियो।

तर हर्कमानले आफ्नो कमजोरीलाई बहाना बनाएनन्। हात नभए पनि खेलकुद छाड्नुपर्छ भन्ने सोच उनले कहिल्यै राखेनन्। बरु छ वर्षअघिदेखि उनी विभिन्न प्रतियोगितामा भाग लिन थाले, र बिस्तारै पौडीलाई नै आफ्नो मुख्य क्षेत्र बनाए। मिहिनेत र निरन्तर अभ्यासको फलस्वरूप उनले जापानबाट अन्तर्राष्ट्रिय खेलाडीको मान्यता समेत पाइसकेका छन्।

अहिले उनी नेपाल प्याराबाइकिङ पौडी संघअन्तर्गत तालिम लिइरहेका छन्, जहाँ उनीजस्तै अरू खेलाडीहरू पनि आ-आफ्नो सीमितता जितेर अगाडि बढ्ने प्रयासमा छन्। तालिमको बाटो भने सजिलो छैन, राम्रो पोखरी पाउनैदेखि, उपचार र स्वास्थ्य सुविधासम्म, हरेक कुराका लागि उनीहरूले संघर्ष गर्नुपरेको छ। साधन र स्रोतको कमी हुँदाहुँदै पनि तालिममा तिनको लगन कम भएको छैन।

हर्कमानको लक्ष्य सानो छैन। उनी कुनै एउटा पदक वा प्रतियोगितामा मात्र सीमित हुन चाहँदैनन्। उनको सपना ओलम्पिकसम्म पुग्नु हो। स्रोत साधनको अभावले गर्दा तत्काल पदकको ग्यारेन्टी उनी आफैं दिन नसके पनि, आफ्नो यात्रा रोक्ने कुनै इरादा भने उनीमा छैन।

हात नभएर के भो, हौसला त उस्तै फलामे छ। हर्कमान घर्तीको कथाले यही देखाउँछ।